De eeuwige anios

Coassistenten noemen mij al snel de eeuwige anios.

Eindelijk ingeloot worden. Zes jaar studeren. Dan je diploma. En direct een titel die beschrijft wat je nog niet bent.

In Amerika word je resident. In Engeland resident doctor. In Frankrijk interne en in België bestaat een apart woord voor de anios niet als term.

Nergens anders op de wereld voor zover ik weet, definieert een titel een arts vanuit wat ontbreekt.

Ondertussen draait een groot deel van de patiëntenzorg op die anios. Zij brengen de nieuwste kennis mee: over gut health, fillercomplicaties, of weer een nieuwe AI-app om snel informatie te vinden.

Ik snap waarom zoveel aniossen parttime willen werken. Waarom specialiseren minder vanzelfsprekend is geworden.

Wanneer de hele route draait om het afkomen van die titel, verschuift je vreugde naar een toekomst die er nog niet is, terwijl het werk vandaag al betekenisvol is.

Ik vind dat zelfs promoveren die dynamiek niet eens veranderd. Vorige week tijdens de lunch kwam een nieuwe collega, een week na haar verdediging, aan de anios-tafel zitten.

Voor een seconde dacht ik ook stiekem: wat doe je hier?

Maar toen herinnerde ik mezelf eraan dat ook een phd in de geneeskunde gewoon onder anios valt.

Nog steeds welkom aan de tafel.

Ik ben blij dat ik die weg niet ben gegaan en tegelijk hartstikke trots op de verdedigingen van vriendinnen die ik heb bijgewoond.

Mijn visites aan bed geven voldoening. En in bijna zes jaar heb ik inmiddels geleerd, dat tijd zich ongemerkt kan vullen zonder beleefd te worden.

Vandaag beleven is een gezondheidssignaal.