Wanneer controle het gevoel overstemt: zomerklaar of nu al beleven

Nieuwe eetplannen volgen op maandag werken zelden voor de langere tijd gewichtsverlies, ook niet als het gezonde mealpreps zijn. Nu het bijna zomer is, is er toch nog geen consistentie. In februari ging het nog goed, maar nu wordt de weegschaal liever vermeden.

Gewoon even focussen in de gym en meer proteins eten.

Nieuwe regels per maandag, per zomer, per podcast, en na verloop van tijd wil het lichaam niet meer met je meedoen. 5 kilo kwijt om daarna 7 kilo aankomen. Dat doet pijn, want het advies zal wel niet het probleem zijn. De boodschap die meekomt is dat jij het probleem bent. Vanuit dat schuldgevoel begint de volgende poging. De volgende podcast, de volgende ezelsdieet. Never give up-mentaliteit.

Tijdelijke high gevoelens dat het nieuwe plan is gestart, geven fijne belevingen in de tijd. Maar het is te kort en het net zo high tegenovergestelde negatieve gevoel bij het aankom breekpunt voelt heel erg low.

Omdat achter die regels het gevoel zit dat de zomertijd pas echt leuk wordt wanneer die kilo's weg zijn en je beleving van tijd daar ondergeschikt aan is.

Als millennial heb ik de start van weightwatchers gemist, maar de hype meegemaakt van 6 tot 8 keer kleine maaltijden per dag eten op de middelbare school wel meegemaakt. Daarna intermittent fasting en nu vezels en proteins voor carbs.

Adviezen veranderen met de tijd. Ze lijken universeel, maar lopen individueel uiteen. Maar de druk om met alles mee te doen blijft.

Er is weinig unieks aan de uitdaging van overgewicht en obesitas. Meer dan de helft van de mensen lukt het niet voor langere tijd, ook niet met alle nieuwe AI inzichten en gepersonaliseerde voedselplannen.

Het advies is niet altijd fout, maar het probleem zit vaker in de hoeveelheid dan in de kwaliteit. In eten zonder honger en in eten om tijd te vullen.

Binnen Road is de nadruk op de andere weg, die begint bij kalmte en vriendelijkheid naar het lichaam.

Veel mensen kennen het gevoel wel na een uitgebreide feestdag. Deze bijna vanzelfsprekende drang om de dag erna meer groente en fruit te willen eten. Het kost opvallend weinig energie om daar naar te lusten. Het voelt niet als discipline. Het voelt kalmer. Het is beter dan discipline.

Die drang is een signaal van het lichaam. Het heeft luid gesproken na het uiterste van te veel eten. Het heeft meer gesproken dan welk plan dan ook, en je hebt het gehoord. Hoe mooi is die connectie met jouw verlangen en het lichaam. In een lijn.

Deze lijn is er ook buiten de uitersten, het is nu weliswaar zachter, het is een signaal van gewone honger. Een simpel lichaamseigen bericht van ik heb een hoeveelheid voeding nodig dat goed voelt.

Dat kalme bericht verdwijnt naar de achtergrond zolang er plannen zijn die het overrulen en zolang voelen ervan niet mag.

Hoe mooi als jouw tijd beleefd wordt in de kalmte van signalen met de gevoeligheid om ze te horen, daar hoef je voor de zomer niet op te wachten.