Wat als het niet aan jou ligt, maar aan wat we van het lichaam verwachten?

Dieetcultuur en gymcultuur produceren resultaten die niet consistent blijven. Het lichaam verzet en corrigeert (met extra kilo’s vaak). Road ziet daarin geen disciplineproblemen, maar een logische reactie op patronen die nooit goed bij je hebben gepast.

Het is bewezen dat dieetcultuur niet werkt, en gymcultuur ook niet, in ieder geval niet als je kijkt naar een consistent gewicht over tijd houden.

Op zijn best is het iets tijdelijks: die 5 kilo eraf, dan weer erbij, dan weer eraf, dan weer erbij.
Wat je probeert, werkt waarschijnlijk niet op de lange termijn.

Wat ik zelf als de meeste vooruitgang zie, is luisteren naar wat het lichaam vraagt, wanneer je eet, wat je eet en hoeveel. en die momenten mag je vieren en ervaren als gezondheid.

Gezondheid ontstaat over tijd, dat lukt niet per eetmoment.

In mijn werk zie ik dat trouw zijn aan behandelingen voor mensen met chronische lichamelijke problemen al moeilijk is.
Laat staan voor mensen die inzichten uit podcasts meteen proberen toe te passen. Dat geeft vaak schuldgevoel en het idee dat je achterloopt. Ik ken dat gevoel goed.

Ik kijk zelf ook wel eens naar podcasts die science-based tools for health aanbieden. De meeste studies eindigen uiteindelijk met: “er is meer onderzoek nodig”

Toch zie ik gezondheid als iets dat verder gaat dan alleen metingen.

Gezondheid is iets wat je ervaart van dag tot dag, naast metingen.

Het kan best dat je volgens de metingen niet meer onder ‘gezond’ valt, omdat je waarden buiten de norm liggen.
Maar dat betekent niet automatisch dat gezondheid ook zo moet voelen, als buiten de norm.

Bij Road is gezondheid meer een ervaring die zich van dag tot dag ontvouwt waarin plezier en uitdagingen naast elkaar kunnen bestaan, en waarin iedereen mee mag doen aan het compliment van gezondheid.

Wanneer je die reep hebt achtergelaten, omdat je eigenlijk geen honger hebt op dat moment, is dat een expressie van gezondheid al.

Of hoe voelt het eigenlijk als je elke ochtend bezig bent met die 20–40 gram eiwit, of als je merkt dat je die 16 uur vasten niet hebt gehaald?
En wat gebeurt er als je geen overgewicht meer hebt, maar wel onrust blijft voelen rondom eten en diners?

Het lichaam gaat op een gegeven moment reageren op het steeds volgen van de ene hype na de andere. En die onrust is het begin van een nieuwe jo-jo ronde.

Dit komt, omdat het lichaam rebelleert als het blijft het geforceerd word trends te volgen

Dat zie je terug in het blijven jojoën of moeite hebben om op gewicht te blijven.

In veel gevallen denk ik niet dat er iets mis is met je lichaam.

Het lichaam reageert op wat klopt.

Dit zijn vaak logische reacties van een lichaam dat zich probeert aan te passen aan patronen die er eigenlijk nooit goed bij hebben gepast.

Medicatie richt zich vaak op het onderdrukken van hongergevoel, het verlengen van verzadiging of het verkleinen van het maagvolume.

Dat zijn eigenlijk natuurlijke mechanismen die het lichaam van zichzelf al heeft om gewicht te reguleren, alleen lijken we ze niet meer te herkennen en te vertrouwen.

Wat ooit vanzelf ging, proberen we nu van buitenaf te sturen.

Hongergevoel is een vijand geworden waar we tegen vechten, en een normaal gevoel van verzadiging herkennen we niet meer.

Wanneer strength in body structureel wordt overruled door dieetcultuur, gymcultuur en steeds nieuwe gezondheidshypes, gaat het lichaam daarop reageren, met onrust, inconsistentie en weinig joy in time.

Bij Road is het lichaam een onderdeel van het intellect dat opnieuw zo herkend mag worden.